تنها چهار سال پس از «بیوه روباه»، سومین فیلم افسانه‌ای یعنی «هفتمین ارباب خانه» اکران شد؛ فیلمی که اثر محبوب خود کاپرینو بود. این یک افسانه شگفت‌انگیز و هجوی تند و تیز درباره بوروکراسی روزمره است. کاپرینو همه چیز را درباره این موضوع می‌دانست؛ در واقع، می‌توان گفت این فیلم ضربه‌ای غیرمستقیم به بوروکرات‌هایی بود که تمام درخواست‌های بودجه او را رد کرده بودند.

داستان این فیلم در دهه بیست میلادی و در بخش شرقی اسلو رخ می‌دهد. فیلم با استفاده از عناصر سنتی مانند بیکاری، اعتصاب، فقر، الکلیسم، پدران غایب، مادران دانا و خسته، رویای یک زندگی بهتر و دوستی میان پسران خیابانی، محیط زندگی کارگران را به تصویر می‌کشد.